Home | Contact

Archief column 

Het vangnet van prikkebeen

Het gaat echt opvallen: er is nog nauwelijks een eenheid te ontdekken in het dagelijks verstrekken van nieuws door de media. Ik bedoel dat je elke dag van de verschillende media toch een vergelijkbaar pakket nieuws verwacht, al dan niet gemengd met eigen commentaren. Het lijkt er meer op dat de nieuwsgaarders er allemaal met een eigen plannetje, een eigen netje en een eigen techniekje opuittrekken om ons te voorzien van een bonte expositie van wat er allemaal gebeurt in de wereld. Je moet eerst een cursus feiten verzamelen volgen voor je in de gaten hebt wat er globaal gebeurt.

U herinnert zich vast nog wel die vlinderkasten van school, waar de fraaiste tuinscharrelaars achter glas opgeprikt zaten om onze kennis van de natuur te vergroten. Nee, de prikkebenen van de media zijn in de ban geraakt van een ander soort hartstocht: ze zijn fanatiek op zoek naar het bijzondere in onze wereld dat specifiek is voor hun medium en hun klanten en dat hen onderscheidt van het algemene aanbod waar (nog) niet iedereen over praat. Vermakelijk zijn zonder meer de ‘profetische’ koppen boven artikelen: ‘Iedereen praat over ..., De grote trend is …, We gaan snel naar ..., Jeugd staat voor onherkenbaar grote problemen, De bestuurderloze auto verovert het land, Wereldconflict onvermijdbaar. Andere wereld op komst, dus. Kon je vroeger nog spreken van een trendje, nu wordt gesuggereerd dat bepaalde ontwikkelingen definitief en allesomvattend zullen zijn. Dat gaat het worden. En daar schrijven we nu al en bijna uniek over.

Kijk je even verder en pak je een krant uit BelgiŽ of Duitsland uit het rek, dan wordt een een andere wereld zichtbaar, waarin een niet herkenbare hand een geheel eigen schikking heeft gemaakt. Al die gedrukte en gefilmde wereldbeelden bestaan uit een soort glas-in-loodraampjes, die, als je ze naast elkaar legt, een bonte verscheidenheid zonder verband laten zien. Nee, zo is de wereld niet …, maar zo nou ook weer niet.

De suggestie dat iedereen over hetzelfde praat in de wereld, is al helemaal een farce. Afgezien van het feit dat verreweg de meerderheid van de wereldbevolking met moeite tien namen van andere landen kan noemen, laat staan drie talen kan spreken, geeft een trouw beeld van onze enorme verscheidenheid. In alles. Ook in prioriteiten en wensen voor de toekomst. Ben je je daarbij bewust van het feit dat we wel allemaal afhankelijk zijn van dezelfde natuurwetten, zoals klimaatveranderingen, dan gaat het duizelen. Het AHMAS- model (Alles Hangt Met Alles Samen) is meer romantisch dan aanwijsbaar reŽel. En wordt weinig reŽel samen beleefd. De meeste rampen zijn erg ver weg en aan diverse oorzaken te wijten die allemaal ver van onze competenties en invloedsfeer liggen.

Laten we dus in het vervolg uitspraken vermijden als: ‘De wereld krijgt met X te doen en zal de confrontatie met Y niet overleven.’ Niet alles gebeurt op dezelfde manier op dezelfde plekken op de wereld. En den oalenn Prikkebeen hef ’t al lang opgeaven. Wiej kŲnt ok niks geworden met ziene netten. Is ’t meschiens ok meugelijk wat kotter biej zorgzamer te worden? Zodat de waarmtegroad van de leefbaarheid kortbij wat hoger wordt? Want ach, beste leu, wat hier en gunterwied allemaal dreigt en gebeurt: who cares, letterlijk.

 

Anne van der Meiden

 
HOME | CONTACT | HTML | CSS | © 2010 Wendelcom |