Home | Contact

Archief column 

Herinnering

Nee, bij een grote opruiming in de boekenkast heb ik het ding wel gevonden, maar ik durf het niet weg te gooien. Het mobilisatiekruisje ’14-‘18 van mijn vader. Een stukje schamel eremetaal met een oonzelig rood-wit-blauw strikje. Een ding van niks. Niet van verdienste, alleen verstrekt voor de herinneringen aan vier jaren zinloos niets doen in de kustwacht bij Terheide, geloof ik.

Een keer per jaar deed het ding dienst: Elk jaar zo rond 11 november, kreeg vader een brief van de gemeente, waarin hij uitgenodigd werd voor de bijeenkomst van de oud-strijders, in een bekend café in de stad. Een toespraak van een wethouder, een borreltje en een gezellig samenzijn van de oude helden. Hij was een trouwe klant, tot het najaar van ’40. Na de oorlog had hij er geen aardigheid meer in. Maar het strikje moest wel bewaard blijven.

Mijn vader was van huis uit boer en tuinder, maar werd later koster van een kerk en conciërge van een school en hulp-aanspreker. Hij werd ingezet als mensen die zonder familie of aanhang door het leven gingen onder gemeentelijk toezicht begraven werden. Geen dominee of pastoor aan de groeve. Tegen een bescheiden vergoeding leidde mijn vader de kleine stoet dragers, met als enige gast de logementhouder, van wie de overledene, als hij in de stad was een schamel bed toegwezen kreeg.

Op het houten schavotje, vlakbij de open groeve, sprak mijn vader. Namens de begrafenisonderneming. Die toespraak was standaard en duurde zeer kort. Geformuleerd door de begrafenisonernemer die de spreker uit een noodfonds van de gemeente betaalde. Ik meen me te herinneren dat hij er een rijksfaalder voor kreeg. ‘De overledene was een goed mens,’ luidde de tekst. Hij sprak die woorden plechtig uit, hoge hoed tegen de borst gedrukt, maar het maakte de overledene tot iemand. Nadat de kist neergedaald was, liep vader aan het hoofd van de schamele stoet naar de kleine zaal van de aula, waar de borrels al op het schap gereed stonden. Naast de twee gulden draagloon.

Ach ja, ik bewaar dat oude strikje nog maar even. Mijn vader heeft nog maar kort geleden een achter-achterkleinzoon gekregen. Misschien heeft die kleine Sam interesse, je weet naar nooit.  

     

Anne van der Meiden

 
HOME | CONTACT | HTML | CSS | © 2010 Wendelcom |